De Ronde van Nootdorp is een categorie III wedstrijd. Dat klinkt niet als een zware koers, maar dat is het wel. In zo’n wedstrijd mag iedereen met een amateurlicentie starten. Het lijkt wat op de plannen van de KNWU voor 2010.
Bij het ophalen van mijn nummer zie ik het klasse verschil al, landelijke A-amateurs en plaatselijke toerfieters. Als ik bij het inrijden dan ook nog stukken tegenwind en een moeilijke bocht tegenkom is het wel duidelijk, dit gaat een slagveld worden.
Een slagveld waarbij ik een van de slachtoffers zal zijn. Niet alleen is het nivo erg hoog, mijn vorm stelt vandaag niets voor. Ik ben moe en mis de kracht in mijn benen. Misschien teveel gekoerst of slecht geslapen, de reden doet er niet toe, het gaat vandaag niets worden.
Na de start knalt het tempo omhoog, en ik spartel direct aan de staart van het peloton. Mijn longen branden en mijn spieren voelen slap. Dinsdag kon ik mij met gemak bemoeien met de koers, nu moet ik alles uit de kast halen om het wiel voor me te houden.
Dat laatste wiel is gevaarlijk. Ook die renner heeft het zwaar, als hij het peloton laat lopen ben ik ook mijn aansluiting kwijt. Dat gebeurd twee keer, het kost mij erg veel kracht dat gat dicht te rijden. Ik probeer wat naar voren te komen, maar voor ik het weet bungel ik weer achteraan.
In ronde 12 gebeurd het onvermijdelijke – roemloos wordt ik gelost. Nog even probeer ik met een WTOS renner de leegte naar het voortsnellende peloton dicht te rijden, maar dat is onbegonnen werk. Na twee rondes is het peloton op de lange rechte stukken uit het zicht.
Handjes op het stuur laat ik mij bijlopen, om in het midden van het peloton weer aan te sluiten. Gedubbeld, vanaf nu rij ik mee voor spek en bonen. Het verhaal herhaalt zich, ik zak door de groep heen en na een ronde ben ik weer een van de laatste renners.
Ik los weer en geheel tegen mijn motto “afstappen is verliezen” in besluit ik te stoppen. Ik leer hier niets van, pleeg roofbouw op mijn lichaam en zal de wedstrijd toch niet mogen uitrijden.
Aan de kant kom ik een hele groep afgestapte renners tegen, in de eerste ronde was al een groep van 10 renners gelost. Schrael troost, ik was vandaag niet de slechtste man in koers.
Zonder spijt lever ik mijn rugnummer in, klaar voor een volgende koers waar ik wel in kan meespelen.
foto: fotokoos.nl





