Wings for Wheels

De laatste cross van het seizoen, bij Ahoy in Rotterdam. De inzet is hoog, ik heb een paar punten nodig om in de top 10 van het algemeen klassement te komen. Aan de support zal het niet liggen, ik wordt goed aangemoedigd vanaf de kant.

De sneeuw van afgelopen week is gesmolten, een dun laagje modder bedekt een keiharde ondergrond. Het is glad, maar de modder geeft goed grip en ik ga makkelijk over het parcours. Een vlakke omloop, gras en draaien en keren in bosjes. Na veertien crossen is mijn techniek verbeterd, dat levert weinig problemen op. Deze omloop ligt me wel.

Later in de koers, als ik de echte snelle mannen zie rijden merk ik dat mijn progressie relatief is, zo makkelijk als zij de bochten doorgaan vraagt nog veel training.

Na de start is het dringen om op een goede plek het veld in te komen. Dat gaat mij goed af. De eerste ronde weet ik de aansluiting met een grote groep te houden. Samen met de geschreeuwde aanmoedigingen aan de kant genoeg motivatie om vol door te rijden.

Toch moet ik het peloton laten rijden en kom samen met wat andere mannen in een groepje terecht. Het draait lekker door en na twee rondes komen we de eerste gelosten uit de groep voor ons al weer tegen. Achter mij vindt de te laat gestarte L. ook aansluiting en samen rijden we goed door. Het geeft een kick om in een sneltreinvaart langs andere renners te stomen, alsof ze stilstaan.

Tot ik zelf ook stil sta. In een glibberige bocht glij ik uit een spoor, hou de fiets niet meer onder controle en kom met mijn schouder tegen een boomstam tot stilstand. Die seconde stilstaan is voldoende voor een gat van 100 meter.

De ronde daarop staat in het teken van inlopen. Op de lange rechte grasstroken lukt dat goed, meter voor meter zie ik het blauw witte shirt van L. dichterbij komen. Net als ik de aansluiting maak glij ik onderuit.

Weer is er een gat van 100 meter. Ondertussen heb ik renners gedubbeld (sorry Bruco), maar ook ik ben gedubbeld door de kopgroep. Het veld wordt onoverzichtelijk. Ik hoor mannen achter mij naderen, maar weet niet of zij mij gaan dubbelen of dat dit gelosten zijn die weer aansluiting vinden.

De laatste rondes rij ik net niet de afstand dicht tot de mannen voor mij. Op de streep kom ik in een sprintje 20cm te kort voor plek 17.

Niet dat dit uitmaakt, ik heb niet genoeg punten gereden om een plek in het algemeen klassement te stijgen. Ik strand op plek 11, met twee punten achterstand op de 10de plaats.

Toch was dit de beste cross ooit. Nog nooit zoveel mannen gedubbeld en ingehaald. Een mooie afsluiting van de regiocompetitie. 

Nu nog de afsluiting van het seizoen, de club kampioenschappen in Amsterdam, 30 januari.

foto’s: Kees van der Stoep , Harfoto

Het sportterrein onder de Spijkenissebrug ligt er zaterdagmiddag verlaten bij. Geen voetballer of hockeyer waagt zich op de witte velden met min 5. Bij PRC Delta staan wel auto’s, veldrijden gaat  altijd door.

De omloop is keihard bevroren en maagdelijk wit, nog niet bereden sinds de sneeuwval. Op het pad naar de kantine belooft de krakende sneeuw onder mijn wielen een mooie cross.

Aan de start tel ik snel de koppen, 14 man staan opgesteld. Uitrijden gaat punten opleveren voor het klassement! (plek 1 tot 15 krijgen punten).

Voor ons heeft de b categorie gereden, een paar bochten zijn glad door aangereden sneeuw. Ik ben bang om te vallen, ga voorzichtig over het parcours en verlies in de eerste ronde  aansluiting met de kopgroep. Ook de renner in mijn wiel laat mij achter na een te voorzichtige bocht.

Later in de koers durf ik meer. Ik wordt gedubbeld door nummer 3, sluit aan en rij een halve ronde in zijn wiel. Het kan dus wel. Ik moet meer vertrouwen krijgen in mijn kunnen, dat gaat plaatsen schelen.

Ik rijd mijn rondjes uit, geen belager in het wiel te bekennen en geen renner voor me om in te halen. Koud heb ik het niet meer, dat was iets van de eerste rondes, zelfs als in het laatste kwartier de zon schuil gaat achter dreigende sneeuwwolken. Pas in de kantine krijg ik weer wat gevoel in mijn tenen en gaan mijn vingetoppen te tintelen.

Thuis, achter het beeldscherm, lees ik de uitslag. 9de geworden, mijn eerste top-tien plaats ooit . Met een opkomst als vandaag is dat geen prestatie te noemen, maar de 12 punten komen erg goed uit voor het klassement.

Genoten in het winterlandschap, ben benieuwd wat tweede kerstdag in Leiden gaat brengen.

foto’s: fotokoos.nl

Mijn startnummer deed anders vermoeden. Nummer 7. De eindklassering spreekt boekdelen. Nummer 13 .

Het parcours ligt er in de zon mooi bij. Veel zand, door de regen goed berijdbaar. Wat modderstroken, al aardig opgedroogd. Stukken beter dan de blubber van vorige week.

Er zijn vandaag niet veel veldrijders op komen dagen. Wat wel aan de start staat is vooral stukken jonger dan ik. Dit zou wel eens een zware koers kunnen worden.

Na twee goede starts in Rijswijk en Schiedam verpruts ik het deze keer weer. Sukkelend in de middenmoot sprint ik mee naar de steile asfaltklim. De heuvel zorgt niet voor de grote schifting, ‘gruppo compacto’ rijden we het veld in. Dat gaat niet goed, voor me knalt een renner hard onderuit. Ongelukkig voor mij, ik kom er niet langs en sta ook te voet. Aan de andere kant schieten renners mij voorbij. De gebruikelijke achterhoede komt eraan.

Na de koers vraag ik me af of ik de snellere mannen had kunnen blijven volgen. Ik denk het wel, de omloop lag mij wel en ik ben de afgelopen weken goed in vorm.

Met een paar coureurs rijden we richting de eerste zandpassage als de man voor me een fout maakt. Ons groepje breekt en we blijven samen achter. Eerste ronde, de laatste twee plekken in de koers.

Na wat schermutselingen neem ik de kop en iedere bocht zie ik de Waardrenner verder achter mij. Mij rijk rekenend verslapt mijn concentratie, neem ik de verkeerde kant van een zandstrook en rij me vast in het mulle zand. Mijn voorsprong slinkt en als ik in het modderige bos tegen een afzetlint rij geef ik mijn concurrent de mogelijkheid in te halen.

Ik kruip in zijn wiel en zo leggen we een ronde af. Dan maak ik een stuurfout in een zanderige afdaling, hij rijdt 10 meter van me weg. Met wat extra snelheid om dat goed te maken snij ik een bocht verkeerd aan en knal tegen een boom. Schade openemen: bloed, wat schaafwondjes aan het gezicht. Niet genoeg om af te stappen.

De Waardrenner is verdwenen. Mijn verlies nemend fiets ik door. Rondes verder zie ik hem onverwacht weer voor me. Dat geeft motivatie. Een halve ronde later sluit ik aan, wat verder neem ik de kop. Of het om plaats 1 gaat versnel ik op een  juist gekozen strook, niet omkijkend en alles alles uit de kast halend. Na een halve ronde ben ik alleen.

Consoliderend en zonder fouten leg ik de rest van de wedstrijd af. Iedere ronde gaat vanaf nu technisch beter en ook de conditie laat het niet afweten. Na 45 minuten gaat de bel voor de laatste ronde, 7 minuten later kom ik als 13de over de streep.

Een na laatste, zwaar bevochten. Het voelt bijna als een overwinning.

foto’s: foto Koos

Zondag staat er een tweede cyclocross van het weekend op het programma, een nationale veldrit. Bij HKS Trias, in mijn achtertuin.

Vastbesloten het parcours goed te verkennen vertrek ik om 11 uur naar het terrein. Onderweg pak ik wat druppels mee, maar de rest van de dag zal het droog blijven. De afgelopen nacht heeft het wel goed geregend. Dat is te merken, de stroken in het Uithof park zijn modderig. Als ik Vinc vraag wat hij van dit stuk van het parcours vind antwoordt hij “Je bedoelt die glijbaan?”. Dat is een goede beschrijving van het parcours. Ik heb geen extra wielset bij me, mijn modderbanden staan nog netjes in de gang. Dat wordt straks glibberen.

Door mijn 19de plek in het DK sta ik bij de start niet eens op de laatste rij. Dat is een meevaller. De laatste mannen worden opgesteld en direct gaat het startfluitje. Ik klik in mijn pedalen en ben weg met de eerste 15! Dat is nog eens starten. Maar al voor de eerste bocht is het duidelijk: een paar grote meneren hebben de plotselinge start gemist en we worden teruggefloten. Ik mis om de week de start, dus waar al die heisa om is…..

De Brabantse afdeling in ons peloton vraagt de jury 1 minuut te roepen voor de start. 10 seconden daarna schieten we weer weg. Nu zit ik er stukken slechter bij, achteraan het pak. Na twee bochten gaat een paar plaatsen voor me een renner liggen en is de koers bekeken.

Met twee mannen uit de regiocompetitie maken we onze eigen wedstrijd. Dat gaat een tijdje goed. Halverwege de koers maak ik de gebruikelijke foutjes en zie weer eens een achterwiel verdwijnen.

Het asfalt opdraaiend schakel ik zwaarder in een ultieme poging terug te komen. De ketting springt richting de 12 en danst over de tandjes heen. Een takje zit strak tussen de tandwielen gedraaid, alles onder de 21 is onbereikbaar. En mijn reservewielen staan thuis in de gang.

De koers is niet over, achter mij zit een renner aan het elastiek. Soms wat dichter op mijn wiel, dan ben ik hem weer kwijt. Op de 21 vecht ik verbeten strijd om mijn plek vast te houden. Op de steile dijk gaat dat nog net, maar de modder daarna is teveel voor het lichte profiel van mij banden. Het achterwiel drijft weg in de drek. Iedere ronde is de modder gladder, ben ik vermoeider en zie ik mijn belager dichter naderen.

In de laatste ronde schud ik hem met een laatste krachtsinspanning van mij af en ik finish als 23ste van de 27 finishers. In een nationale cross met sterk deelnemersveld, dat had slechter gekund.