Zondag 2 mei 2010, de dag van de Shimano Fietschallenge. Weervoorspelling is slecht. 99% kans op regen in grote hoeveelheden. Stephan en Paul zien de bui al hangen en haken af voor we naar Limburg vertrekken. Samen met Lennard vertrek ik naar het Zuiden.
Zaterdag is het nog goed weer en verkennen we het parcours. Er is een mooi rondje uitgezet van 22,5km met 5 beklimmingen. Sommige liggen me wel, andere moet ik goed doorbijten. Toch heb ik er vertrouwen in, het doel is een top 50 plaats.
Zondagochtend 10 voor 6 gaat de wekker. Krappe planning met de start om 7 uur. De eerste race van de dag wordt al gelopen en 10 voor 7 staan we aan de start, met zo’n 150 man voor ons. Dat wordt inhalen in de eerste klim. Gelukkig is het nog droog.
De speaker roept de laatste info om, de eerste drie rondes worden geneutraliseerd. Met 300 man achter motoren en een auto aan. Een kreun gaat door het peloton. Neutraliseren klinkt mooi, geen koers, maar juist dan wordt er zenuwachtig gereden. Veel mannen op een smalle weg, waar niemand uit weg kan, dat is vragen om ongelukken.
Na de start wordt er meteen geklommen naar het hoogte punt van Nederland. Lekker wakker worden zonder koffie. Als we boven komen hebben flink wat renners moeten lossen. De groep dunt goed uit, zo is een neutralisatie niet erg.
Ik volg goed tussen de wielen. Ondertussen begint het wat te druppelen en raakt de weg nat.
Na een paar ronden gaat het tempo omhoog en begin ik te kraken. Mijn klimkwaliteiten zijn afgelopen maanden erg verbeterd, maar dit gaat mij te snel. In een afdaling hoop de ik weer de aansluiting met het peloton te maken, maar voor mij zie ik niets anders dan lege weg. Gelost.
Achter mij rijden wat renners en ik besluit te wachten. Samen staan we sterker. De groep wordt steeds groter en met rond de 20 renners gaan we de laatste ronde in. Dat is teveel, weet ook de renner naast mij, en hij geeft gas. Ik spring mee, achter me hoor ik kettingen over tandwielen klateren en we zijn weg, met 10 man over.
De volgende klim brengt weinig verandering, behalve in het weer. Het regent nu echt goed door. Ik merk er niets van. Op weg naar het Vijlerbos dunt de groep verder uit en blijven we met 6 man over. Een paar keer probeer ik weg te rijden, maar tevergeefs, ik krijg de mannen er niet meer vanaf.
De laatste klim komt er aan, voor het laatst naar het Drielandenpunt. Een van de zes springt weg. Ik laat hem 15 meter rijden en zet dan vol aan. Een, twee, drie zware trappen en zit in zijn wiel, vier, vijf trappen en ik ben hem voorbij. Ik kijk op, een renner in het zwart zit bijna in mijn wiel. Tandje erbij, trappen, trappen tot ik niet meer kan. Geen tijd voor omkijken rij ik naar de vlakke top. Een sprint met twee, dat kan ik wel aan.
De helling vlakt uit, ik schakel naar het grote blad en hoor niets achter me. Ik kijk om en zie niemand. De hele groep eraf gereden in de klim. Bang op een onverwachte terugkomst pak ik het stuur in de beugel en sprint ik naar de finish. 13 seconden voor de renner in het zwart kom ik over de streep.
| Plts | StartNr | Naam | Ronden | Tijd | SnelhGem |
| 60 | 225 | Ronald van Herp | 6 | 04:48:00 | 29,63 |
Plaats 60. Niet volgens de doelstelling, maar erg voldaan. Goed gekoerst en vooral de laatste ronde erg sterk gereden. Niets vergeleken met Lennard die op plaats 18 eindigt, maar voor mijn doen een erg goede koers gereden.
Ondertussen schijnt de zon op het plein bij de start, waar ik eindelijk mijn eerste kop koffie van de dag drink en wat opwarm na een natte koude laatste afdaling na de finish. Heerlijk voldaan.
