Wings for Wheels

Sinds vanmiddag weet ik dat er meerdere typen modder bestaan. Waar de modder in Spijkenisse erg goed ging was de modder in Honselersdijk niet aan mij besteed.

De modder bij Westland Wil Vooruit is glad, spekglad. Zo glad dat ik al tijdens het inrijden onderuit ga. Gisteren tijdens training ook al onderuit gegaan, zodat de angst om te vallen goed in mijn hoofd zit.

Ik mis bijna de start, waardoor ik op rij drie mag vertrekken. De incidentele crossers bij WWV trekken zich weinig aan van ons klassement. Er staan zeker 40 man aan de start en het nivo is hoog, er staan elite renners tussen. Zodra het veld op een erg lang lint trekt zie ik de koplopers wegrijden, om deze al na 25 minuten weer tegen te komen: gedubbeld.

De afdaling door de modder gaat goed, net als de lange rechte stukken. Het draaien en keren gaat heel wat minder.

In het begin van de koers probeer ik nog het hele parcours fietsend af te leggen, maar na wat glibberen en valpartijen kies ik op een aantal passages voor lopen. Dat pakt goed uit, ik hou mijn naaste belager van WTOS op een meter of 100 achter me. De man voor mij ben ik al na ronde vier kwijt, afgestapt of een maat te groot voor mij.

Dan gaat het in de eindfase van de wedstrijd nog mis. Door de vermoeidheid maak ik wat foutjes en word ik ingehaald door de WTOS renner. Dat is het einde van mijn moraal, waardoor ik in de laatste rond ook nog door de man daarachter ingelopen word.

Moe gestreden, nat , koud en van top tot teen onder de modder denk ik alleen maar aan een warme douche en vergeet ik langs de jury te lopen voor de uitslag. Wachten maar tot deze op www.veldrijden.com staat.

Toch weer een mooie wedstrijd, veldrijden blijft leuk!
Volgende week regiokampioenschap in Leiden.

Al vroeg in Spijkenisse, vroeg genoeg om de start van categorie B en C te zien. De eerst 30 minuten ligt het mooie parcours er droog bij, de renners zien er uit alsof ze net gestart zijn. Dan breekt de hemel open. Vijf minuten en een flinke stortbui later ligt er een heel nieuw modderig rondje.

Een echt cyclocross parcours, met een paar korte steile klimmetjes en nog steilere, glibberige afdalingen, een wasbord, een balk en een stukje bos. En op veel plekken spekglad door de modder.

Twintig minuten later bij de start is het weer droog, maar de modder blijft. Ik heb moeite goed in mijn pedaal te komen, waardoor ik twee plaatsen verspeel. Maar wat ik al wist van veldtoertochten: die modder ligt mij wel. Snel aan de opmars begonnen. Voor de tweede bocht loop ik al drie man in. Halverwege de eerste ronde haal ik Bruco bij. En dat gaat maar door, tot ik in ronde vier niemand meer voor me zie. Consolideren, plaats vasthouden en niet vallen. Een paar rondes voor de finish dubbel ik een renner, de beste motivatie voor nog wat versnelling. Ik dubbel een paar man, in de laatste ronde komt nog wel de koploper langs mij heen, zelf ook gedubbeld.

Ik finish op plek 12, van top tot teen onder de modder. Heerlijk, wat een geweldige cross. Na de pech en het moeilijke parcours van Zoetermeer vroeg ik me toch wel af of veldrijden echt wel zo leuk was. Sinds vandaag weet ik het antwoord.

Sinds vanmiddag ben ik veldrijder.

fotografie: Kees van der Stoep

Wat een veldrit!

Een groot en erg sterk deelnemersveld, op een moeilijk MTB parcours. Een onverwachte start en weg zijn we, meteen in volle sprint. Na het wringen om op een lijn te komen kom ik op een goede positie het veld in, ergens op de 15de plek. Door een goede verkenning weet ik aan welke kant ik de eerste slechte stukken moest nemen, waardoor ik nog twee plaatsen opschuif.

Al snel trek in mijn voorrem door, niet goed vastgezet, dom. Maar dat komt alleen maar goed uit, dan kan ik niet te voorzichtig de bochten in. In de eerste klim gaat mijn keus om te lopen ook nog stukken sneller dan fietsen, waardoor ik goed mijn positie vast hou.

Tot de tweede klim, nog in de eerste ronde. Mijn achterderailleur loopt vast… Te groot verzet in combinatie met de 50 van de compact crank, ketting zit muurvast. In de twee minuten die me dat kost komt iedereen me voorbij, zodat ik de eerste ronde als laatste uitkom.

Daarna een inhaalrace, 5 of 6 man inhalen, om daarna goed hard onderuit te gaan. Weer mijn positie kwijt. Ik wordt wat angstig waardoor ik die voorrem nu toch echt begin te missen.

In de een na laatste ronde nog een vastlopende derailleur, genoeg om op het gemak de koers uit te rijden. Ik weet zeker dat er nog een of twee man achter me ziten, maar die zie ik niet meer bij de finish. Even wachten tot de uitslag online staat, maar punten zitten er vandaag zeker niet in.

Nu de schaafwonden en blauwe plekken verzorgen, rem vastzetten en een andere cassette steken. Want veldrijden blijft leuk, volgende keer ben ik er weer bij!