Afgelopen week getraind. Niet zomaar getraind, maar de hele week een programma afgewerkt. Vakantie om te trainen, vol met duur, interval en crosstraining. En klussen aan de cyclocrosser. De fiets omgezet naar een “single ring setup” en nieuwe modderbanden gemonteerd.
Niets kan zaterdag in Schiedam een top 10 plek nog in de weg staan.
In de verkenning ligt het parcours er modderig en glad bij, het wordt geen snelle koers. Dat is maar goed ook. Net voor de start trek ik mijn voorrem aan en ga net zo hard rechtdoor. De kabel zit niet goed vast en ik trek deze door de ophanging heen. Ik besluit gewoon te starten, die rem zal ik niet missen op deze glibberige gras omloop.
Mijn start is perfect. Ik hou aansluiting met de kop en draai met de eerste tien het veld in. Voorin de koers wordt er minder vriendelijk gekoerst dan in de achterhoede. Een geduw en getrek om een nette plek te vinden. Direct na de eerste bocht krijg ik een schouderduw, het achterwiel slipt en ik schuif onderuit. Dwars op de strook kom ik in de modder tot stilstand. Ik krabbel overeind, spring op, kijk om mij heen en zie de gebruikelijke gezichten uit het achterveld.
Vol goede moed start ik een inhaalrace. Eerst nog met wat andere mannen om mij heen, maar al snel wordt het een koers tussen mij en een Spartaan. Stuiver wisselend rijden we onze rondjes. Het is een kort parcours en na 25 minuten worden we al gedubbeld. Maar ook wij dubbelen renners, het is een onoverzichtelijk deelnemersveld.
Door de korte omloop rijden we flink wat rondes. De koers is daardoor mentaal zwaar, er lijkt geen einde aan te komen. Fysiek gaat het beter, de training betaald uit. Half koers heb ik nog genoeg energie. De Spartaan rijdt af en toe weg, maar iedere keer haal ik hem weer bij.
Technisch is hij wel de beste. In de laatste modderstrook is dat te merken, meter voor meter rijdt hij van me weg. Ik forceer me niet, wil adem voor een eindsprint over houden.
We draaien de laatste asfaltstrook op en nu is het aan mij om de afstand per meter terug te brengen. Op de eindstreep kom ik net een halve fietslengte te kort. 15de, van 24 finishers, nog net in de punten.
Zondag staat er een tweede cyclocross van het weekend op het programma, een nationale veldrit. Bij HKS Trias, in mijn achtertuin.
Vastbesloten het parcours goed te verkennen vertrek ik om 11 uur naar het terrein. Onderweg pak ik wat druppels mee, maar de rest van de dag zal het droog blijven. De afgelopen nacht heeft het wel goed geregend. Dat is te merken, de stroken in het Uithof park zijn modderig. Als ik Vinc vraag wat hij van dit stuk van het parcours vind antwoordt hij “Je bedoelt die glijbaan?”. Dat is een goede beschrijving van het parcours. Ik heb geen extra wielset bij me, mijn modderbanden staan nog netjes in de gang. Dat wordt straks glibberen.
Door mijn 19de plek in het DK sta ik bij de start niet eens op de laatste rij. Dat is een meevaller. De laatste mannen worden opgesteld en direct gaat het startfluitje. Ik klik in mijn pedalen en ben weg met de eerste 15! Dat is nog eens starten. Maar al voor de eerste bocht is het duidelijk: een paar grote meneren hebben de plotselinge start gemist en we worden teruggefloten. Ik mis om de week de start, dus waar al die heisa om is…..
De Brabantse afdeling in ons peloton vraagt de jury 1 minuut te roepen voor de start. 10 seconden daarna schieten we weer weg. Nu zit ik er stukken slechter bij, achteraan het pak. Na twee bochten gaat een paar plaatsen voor me een renner liggen en is de koers bekeken.
Met twee mannen uit de regiocompetitie maken we onze eigen wedstrijd. Dat gaat een tijdje goed. Halverwege de koers maak ik de gebruikelijke foutjes en zie weer eens een achterwiel verdwijnen.
Het asfalt opdraaiend schakel ik zwaarder in een ultieme poging terug te komen. De ketting springt richting de 12 en danst over de tandjes heen. Een takje zit strak tussen de tandwielen gedraaid, alles onder de 21 is onbereikbaar. En mijn reservewielen staan thuis in de gang.
De koers is niet over, achter mij zit een renner aan het elastiek. Soms wat dichter op mijn wiel, dan ben ik hem weer kwijt. Op de 21 vecht ik verbeten strijd om mijn plek vast te houden. Op de steile dijk gaat dat nog net, maar de modder daarna is teveel voor het lichte profiel van mij banden. Het achterwiel drijft weg in de drek. Iedere ronde is de modder gladder, ben ik vermoeider en zie ik mijn belager dichter naderen.
In de laatste ronde schud ik hem met een laatste krachtsinspanning van mij af en ik finish als 23ste van de 27 finishers. In een nationale cross met sterk deelnemersveld, dat had slechter gekund.
Vandaag doet regiocross het MTB parcours van Bergschenhoek aan. Dat gaf me al de hele week te denken, na het MTB rondje in Zoetermeer heb ik het niet zo op MTB’en.
Ik ben er al vroeg om het parcours te verkennen. Tegen de verwachting in is het een erg mooi cyclocross rondje. Het zonovergoten parcours ligt er mooi bij, wat modder maar ook harde stroken. Ik ben blij met mijn 27, aan de achterzijde ligt een steil klimmetje dat later in de koers goed pijn zal doen.
Eén uur staan we klaar op een korte asfaltstrook. Ik hoor geen fluitje of startschot, het hele peloton knalt in beweging, we zijn gestart. Geleerd van vorige week laat ik niemand voorbij. Agressief rijden!
In de eerste ronde valt een paar plekken voor mij een gat. Met een extra inspanning haal ik wat mannen in, maar de kloof is al onoverbrugbaar. Wat gaan die renners hard!
De volgende rondes heb ik een renner in mijn wiel. Overtuigd dat ik de Spartaan aan kan probeer ik weg te rijden, maar mijn gebrekkige techniek brengt hem terug in mijn wiel. Door de vermoeidheid maak ik wat kleine foutjes. De Spartaan renner springt over mij heen, ik glij nog een keer uit en ik zie hem de rest van de wedstrijd niet meer terug.
Ook achter mij wordt gekoerst, een WTOS renner rukt op. Hoe ik ook mijn best doe, per ronde komt hij dichterbij. Hij haalt mij in, laatste krachten aansprekend probeer ik zijn wiel te houden. Langzaam los ik meter voor meter.
Maar niet alleen ik maak foutjes. In de een na laatste ronde gaat de student onderuit en ik eis mijn plek weer op. Dan hoor ik wat geschreeuw achter me, de snelle mannen willen er langs. Ik wordt gedubbeld in een afdaling. Drie man scheuren voorbij, blokkeren hun achterwiel en slippen zo door de bocht. Indrukwekkend!
Overmoedig geworden denk ik dit te evenaren en ga onderuit in de laatste afdaling. Gelukkig zonder erg en zonder plaatsen te verliezen. Zo wordt ik 15de van de 20 finishers. Daar ben ik wel tevreden mee. Goed gereden.
18de van de 25 finishes en dertig deelnemers. Maar er had meer in moeten zitten. Goed gestart, technische erg goed rijdend, de juiste bandenkeus. Wat ging er dan mis?
Ik ben ruim op tijd in Gouda om in te schrijven, in het clubhuis van Excelsior. Daarna een zoektocht door Gouda, op zoek naar het parcours. De navigatie weet de weg wel naar het Groenhovepark, maar dat is erg groot. Een telefoontje naar het clubhuis geeft goed bedoelde aanwijzingen, maar die helpen niet de start te vinden. Af en toe zie ik een stukje afzetlint of een losse renner, onbereikbaar door water. Op goed geluk rijden we een parkeerplaats op, die honderd meter van de start blijkt te liggen.
Tijd genoeg voor een goede verkenning. Na de regen van afgelopen dagen kies ik voor een setje modderbanden. Ik kom een renner tegen die al een rondje gereden heeft, maar dat is hem niet aan te zien, het lijkt wel een droog rondje. Twijfel slaat even toe, maar ik hou me vast aan de modderbanden. Zodra ik het parcours op rij blijkt dat de juiste keus. Op een paar stukjes na ligt het er goed bij, een zanderige, droge klei. Maar ook met een aantal klimmen, schuin op een talud. Klimmetjes die niet te doen zijn zonder flinke noppen.
Het is een erg mooi rondje, met een zandbak, wat lopen, klimmen in de modder en een stukje bos. Een veldrit die me wel ligt blijkt in de verkenning. Ik blijf goed op de fiets zitten, heb overal goed controle over de fiets.
Om een uur staat iedereen klaar voor de start. Ik vind nog snel een gaatje op rij twee en weg zijn we. Ik klik goed in en rij de eerste honderd meters in de groep, wat minder agressief dan vorige week. Pas vlak voor de eerste klim zie ik wat er gebeurd, ik wordt voorbij gereden en laat die mannen er ook voorbij. Dat kost plaatsen! De eerste klim springt iedereen van de fiets af, de man voor mij glijdt uit en valt er een serieus gat.
Voluit begin ik een inhaalrace. Man na man haal ik bij, tot ik einde ronde twee aansluit bij een klein groepje. We rijden een ronde samen en ik verlies in heetst van de strijd het koersverloop uit het oog. In ronde drie kijk ik achter me en zie ik nog maar een renner. Is de rest eraf gereden of zijn zij er vandoor gegaan? Ik zal het nooit weten, want dan gaat het mis.
De man achter mij loopt me in, ik ben blij even van het kopwerk af te zijn. Ik doe een trap extra om in zijn wiel te komen en mijn lijf klapt uit elkaar. Alle energie is weg, benen lopen vol en zie in een waas voor mij een wiel om de hoek verdwijnen.
Een ronde lang probeer ik door te trekken, maar het zit er echt niet meer in. Geparkeerd, dit is het voor vandaag. Even speel ik met het idee van afstappen, maar een DNF staat nog niet in mijn woordenboek. Ik fiets door.
De komende rondes maak ik in mijn vermoeidheid wat domme stuurfouten. Veder in de koers, als de hartslag wat genormaliseerd is, draaien de benen wat makkelijker en gaan de technische stukken steeds beter af.
Na een aantal rondes loopt een renner me in, daarna nog een, maar of dat achterblijvers zijn of dat ik gedubbeld wordt is me niet duidelijk. Doorrijden, dat is het enige dat telt.
Tegen verwachting in eindig nog aardig in de middenmoot, zo slecht was de cross dus niet.
Wat de oorzaak was blijft gissen. Afgelopen week veel trainingskilometers gemaakt, maar ook het doortrekken in de eerste twee rondes kan de oorzaak zijn. Volgende week in Bleiswijk en Den Haag een nieuwe kans.
18de van de 20 finishers en 25 deelnemers. Er had veel meer in moeten zitten. Goed gestart, technische goed rijdend, de juiste bandenkeus. Wat ging er mis?
Ik ben ruim op tijd in Gouda om in te schrijven, in het clubhuis van Excelsior. Daarna een zoektocht door Gouda, op zoek naar het parcours. De navigatie weet de weg naar het Groenhovepark, maar dat is een groot park. Een telefoontje naar het clubhuis geeft goed bedoelde aanwijzingen, maar die helpen niet de start te vinden. Af en toe zie ik een stukje afzetlint of een losse renner, onbereikbaar door water. Op goed geluk rijden we een parkeerplaats op, die honderd meter van de start blijkt te liggen.
Tijd genoeg voor een goede verkenning. Na de regen van afgelopen dagen kies ik voor een setje modderbanden. Ik kom een renner tegen die al een rondje gereden heeft, maar dat is hem niet aan te zien, hij ziet er schoon uit. Twijfel slaat even toe, maar ik hou me vast aan de modderbanden. Zodra ik het parcours op rij blijkt dat de juiste keus. Op een paar stukjes na ligt het er goed bij, een zanderige, droge klei. Met een aantal klimmen, schuin op een talud. Klimmetjes die niet te doen zijn zonder flinke noppen.
Het is een erg mooi rondje, met een zandbak, wat lopen, klimmen in de modder en een stukje bos. Een veldrit die me wel ligt. Ik blijf op de fiets zitten, heb overal goed controle.
Om een uur staat iedereen klaar voor de start. Ik vind nog snel een gaatje op rij twee en weg zijn we. Ik klik goed in en rij de eerste honderd meters in de groep, wat minder agressief dan vorige week. Pas vlak voor de eerste klim zie ik wat er gebeurd, ik wordt voorbij gereden en laat die mannen er ook voorbij. Dat kost plaatsen! De eerste klim springt iedereen van de fiets, de man voor mij glijdt uit en valt er een serieus gat.
Voluit begin ik een inhaalrace. Man na man haal ik bij, tot ik einde ronde twee aansluit bij een klein groepje. We rijden een ronde samen. In ronde drie kijk ik achter me en zie ik nog maar een renner. Is de rest eraf gereden of zijn zij er vandoor gegaan? Ik zal het nooit weten, want dan gaat het mis.
De man achter mij loopt me in, ik ben blij even van het kopwerk af te zijn. Ik doe een trap extra om in zijn wiel te komen en mijn lijf klapt uit elkaar. Alle energie is weg, benen lopen vol en in een waas zie ik voor mij een wiel de hoek om verdwijnen.
Een ronde lang probeer ik door te trekken, maar het zit er echt niet meer in. Geparkeerd, dit is het voor vandaag. Even speel ik met afstappen, maar een DNF staat nog niet in mijn woordenboek. Ik fiets door.
De komende rondes maak ik in mijn vermoeidheid wat domme stuurfouten. Veder in de koers, als de hartslag wat genormaliseerd is, draaien de benen wat makkelijker en gaan de technische stukken steeds beter af.
Na een aantal rondes loopt een renner me in, daarna nog een, maar of dat achterblijvers zijn of dat ik gedubbeld wordt is me niet duidelijk. Doorrijden, dat is het enige dat telt.
Tegen verwachting in eindig nog aardig in de middenmoot, zo slecht was de cross dus niet. Alles bij elkaar toch een goed gevoel over de koers. Volgende week wat agressiever rijden en zorgen dat ik wel goede benen heb. Hoe? De oorzaak blijft gissen. Veel trainingskilometers gemaakt, maar ook het doortrekken in de eerste twee rondes kan de oorzaak zijn. Komende week wat minder trainen, hopelijk helpt dat. Over zeven dagen twee crossen, in Bleiswijk en Den Haag, dat is twee keer een nieuwe kans.
In de regiocompetitie hebben we onze eigen strandrace, de veldrit van Numansdorp.
Ingeklemd tussen sluis en snelweg ligt er op het Hellegatsplein een verlaten recreatiegebied waar deze regenachtige en koude dag het parcours van de regiocompetitie is neergelegd. Een zanderig rondje met wat modder, maar vooral met een stuk strand en een zandbak.
En zand is niet mijn sterkste punt, voor zover ik al sterke punten in het veld heb. Dat is tijdens het warm rijden te merken, ik kom niet op de fiets over het strand.
Twee minuten voor een stelt iedereen zich op aan de start, zo laat mogelijk om in de regen toch nog wat warm te blijven. Het startfluitje klinkt en ik ben goed weg. Mijn eerste goede start. Vol in het pak vlieg ik het veld in, mannen inhalend waar dat kan.
Na een halve ronde duiken we het strand op. Tegen alle verwachting in blijf ik op de fiets zitten en haal mannen in die af moeten stappen. Ook de zandbak fiets ik door alsof ik nooit anders heb gedaan.
Dat maar tijdelijk, de volgende rondes kom ik niet meer goed over het strand. De adrenalinerush van de eerste ronde is weg, ik stuur wat voorzichtiger en zonder de overmoed kom ik niet door dat mulle zand heen.
Toch hou ik een mooie plek in het midden van het veld vast, laat wat renners achter me en haal ook nog wat mannen bij. Samen met twee WTOS renners rij ik na 40 minuten de laatste rondes in.
Dan gaat het in de laatste ronde mis. Hopend op een mooie eindsprint vlieg ik van een verhoging het strand op. Mijn voorwiel komt in het zand en graaft zich in. Ik vlieg over de kop en land vol op mijn hoofd. Het mulle zand komt hard aan en met een acute koppijn spring ik weer op de fiets, om de twee WTOS renners al het ver voor me uit te zien.
Ik hou het nog een halve ronde uit en kom als 15de over de finish.
In de regiocompetitie hebben we onze eigen strandrace, de veldrit van Numansdorp. Op het Hellegatsplein, ingeklemd tussen sluis en snelweg ligt een verlaten recreatiegebied. Daar is het parcours van deze regenachtige en koude zaterdag. Een zanderig rondje met wat modder, maar vooral met een stuk strand en een zandbak.
En zand is niet mijn sterkste punt, voor zover ik al sterke punten in het veld heb. Dat is tijdens het warm rijden te merken, ik kom niet op de fiets over het strand.
Twee minuten voor één stelt iedereen zich op , zo laat mogelijk om toch nog wat warm te blijven in de regen. Het startfluitje klinkt en ik ben goed weg. Mijn eerste goede start. Vol in het pak vlieg ik het veld in, mannen inhalend waar dat kan.
Na een halve ronde duiken we het strand op. Tegen alle verwachting in blijf ik op de fiets zitten en haal mannen in die af moeten stappen. Ook de zandbak fiets ik door alsof ik nooit anders heb gedaan.
Dat is tijdelijk, de volgende rondes kom ik niet meer goed over het strand. De adrenalinerush van de eerste ronde is weg, ik stuur wat voorzichtiger en zonder de overmoed kom ik niet door dat mulle zand heen.
Toch hou ik een mooie plek in het midden van het veld vast, laat wat renners achter me en haal ook nog wat mannen bij. Samen met twee WTOS renners rij ik na 40 minuten de laatste rondes in.
Dan gaat het in de laatste ronde mis. Hopend op een mooie eindsprint vlieg ik van een verhoging het strand op. Mijn voorwiel graaft zich in, ik vlieg over de kop en land vol op mijn hoofd. Het mulle zand komt hard aan en met een acute koppijn spring ik weer op de fiets, om de twee WTOS renners al onbereikbaar ver voor me uit te zien.
Ik hou het nog een halve ronde uit en kom als 15de over de finish.
Vandaag stond het districtkampioenschap (DK) op het programma, op het parcours van Swift in Leiden. Op vrijdagmiddag al een verkenning gemaakt van de ronde, het lag er snel en droog bij.
Gewend aan de regiocompetitie kom ik drie kwartier voor de start aan. In de regio is dat ruim op tijd, nu is het parcours al vol met warmrijdende renners. Een ander nivo. Snel startnummer ophalen en het veld in. Dauw en flink wat banden hebben hun werk gedaan, het parcours is gladder en technischer geworden, niet mijn sterkste kant.
Opstellen voor de start gaat tot hilariteit op alfabet, waardoor ik ineens op rij 1 sta. Na wat protesten mag de rest van het veld aansluiten. Tot mijn schrik zie ik dat ik nog in een lichte versnelling sta. In de haast om dit te herstellen loopt de ketting eraf, net als deze er weer op ligt springt iedereen om mee heen weg. Alweer de start gemist, het begint gewoonte te worden.
start DK 2009
Rijdend aan de staart van het pak stormen 40 renners op de eerste grasstrook en helling af. Het lukt de eerste 35 man fietsend die helling te beklimmen. Nummer 36 vind het nodig om wel af te stappen zodat ik ook te voet sta. Een paar meter daarvoor zie ik het peloton wegrijden, samen met mijn kans op een leuke klassering. Als ik weer op de fiets zit en omkijk zie ik alleen nog Bruco in mijn wiel.
foto Paul van Heijningen
Dan start de lange inhaalrace. Ik raap in de komende 35 minuten wat mannen op, sommigen sluiten aan maar even zoveel stappen achter mij ook af. Het is een mooi parcours, maar na 30 minuten beginnen de hoogteverschillen zich te laten voelen. Doorbijten, het is maar een cross van 40 minuten.
In de laatste ronde word ik, 300 meter voor de finish, nog ingelopen door de uiteindelijke winnaar. Bij de passage van de streep zit het er dan ook op voor mij en mijn directe belager, 10 meter achter me. Ik kom op plaats 19 uit. Er had meer ingezeten, maar ik ben niet ontevreden, een mooie koers gereden.
