Mijn startnummer deed anders vermoeden. Nummer 7. De eindklassering spreekt boekdelen. Nummer 13 .
Het parcours ligt er in de zon mooi bij. Veel zand, door de regen goed berijdbaar. Wat modderstroken, al aardig opgedroogd. Stukken beter dan de blubber van vorige week.
Er zijn vandaag niet veel veldrijders op komen dagen. Wat wel aan de start staat is vooral stukken jonger dan ik. Dit zou wel eens een zware koers kunnen worden.
Na twee goede starts in Rijswijk en Schiedam verpruts ik het deze keer weer. Sukkelend in de middenmoot sprint ik mee naar de steile asfaltklim. De heuvel zorgt niet voor de grote schifting, ‘gruppo compacto’ rijden we het veld in. Dat gaat niet goed, voor me knalt een renner hard onderuit. Ongelukkig voor mij, ik kom er niet langs en sta ook te voet. Aan de andere kant schieten renners mij voorbij. De gebruikelijke achterhoede komt eraan.
Na de koers vraag ik me af of ik de snellere mannen had kunnen blijven volgen. Ik denk het wel, de omloop lag mij wel en ik ben de afgelopen weken goed in vorm.
Met een paar coureurs rijden we richting de eerste zandpassage als de man voor me een fout maakt. Ons groepje breekt en we blijven samen achter. Eerste ronde, de laatste twee plekken in de koers.
Na wat schermutselingen neem ik de kop en iedere bocht zie ik de Waardrenner verder achter mij. Mij rijk rekenend verslapt mijn concentratie, neem ik de verkeerde kant van een zandstrook en rij me vast in het mulle zand. Mijn voorsprong slinkt en als ik in het modderige bos tegen een afzetlint rij geef ik mijn concurrent de mogelijkheid in te halen.
Ik kruip in zijn wiel en zo leggen we een ronde af. Dan maak ik een stuurfout in een zanderige afdaling, hij rijdt 10 meter van me weg. Met wat extra snelheid om dat goed te maken snij ik een bocht verkeerd aan en knal tegen een boom. Schade openemen: bloed, wat schaafwondjes aan het gezicht. Niet genoeg om af te stappen.
De Waardrenner is verdwenen. Mijn verlies nemend fiets ik door. Rondes verder zie ik hem onverwacht weer voor me. Dat geeft motivatie. Een halve ronde later sluit ik aan, wat verder neem ik de kop. Of het om plaats 1 gaat versnel ik op een juist gekozen strook, niet omkijkend en alles alles uit de kast halend. Na een halve ronde ben ik alleen.
Consoliderend en zonder fouten leg ik de rest van de wedstrijd af. Iedere ronde gaat vanaf nu technisch beter en ook de conditie laat het niet afweten. Na 45 minuten gaat de bel voor de laatste ronde, 7 minuten later kom ik als 13de over de streep.
Een na laatste, zwaar bevochten. Het voelt bijna als een overwinning.
foto’s: foto Koos
