De laatste cross van het seizoen, bij Ahoy in Rotterdam. De inzet is hoog, ik heb een paar punten nodig om in de top 10 van het algemeen klassement te komen. Aan de support zal het niet liggen, ik wordt goed aangemoedigd vanaf de kant.
De sneeuw van afgelopen week is gesmolten, een dun laagje modder bedekt een keiharde ondergrond. Het is glad, maar de modder geeft goed grip en ik ga makkelijk over het parcours. Een vlakke omloop, gras en draaien en keren in bosjes. Na veertien crossen is mijn techniek verbeterd, dat levert weinig problemen op. Deze omloop ligt me wel.
Later in de koers, als ik de echte snelle mannen zie rijden merk ik dat mijn progressie relatief is, zo makkelijk als zij de bochten doorgaan vraagt nog veel training.
Na de start is het dringen om op een goede plek het veld in te komen. Dat gaat mij goed af. De eerste ronde weet ik de aansluiting met een grote groep te houden. Samen met de geschreeuwde aanmoedigingen aan de kant genoeg motivatie om vol door te rijden.
Toch moet ik het peloton laten rijden en kom samen met wat andere mannen in een groepje terecht. Het draait lekker door en na twee rondes komen we de eerste gelosten uit de groep voor ons al weer tegen. Achter mij vindt de te laat gestarte L. ook aansluiting en samen rijden we goed door. Het geeft een kick om in een sneltreinvaart langs andere renners te stomen, alsof ze stilstaan.
Tot ik zelf ook stil sta. In een glibberige bocht glij ik uit een spoor, hou de fiets niet meer onder controle en kom met mijn schouder tegen een boomstam tot stilstand. Die seconde stilstaan is voldoende voor een gat van 100 meter.
De ronde daarop staat in het teken van inlopen. Op de lange rechte grasstroken lukt dat goed, meter voor meter zie ik het blauw witte shirt van L. dichterbij komen. Net als ik de aansluiting maak glij ik onderuit.
Weer is er een gat van 100 meter. Ondertussen heb ik renners gedubbeld (sorry Bruco), maar ook ik ben gedubbeld door de kopgroep. Het veld wordt onoverzichtelijk. Ik hoor mannen achter mij naderen, maar weet niet of zij mij gaan dubbelen of dat dit gelosten zijn die weer aansluiting vinden.
De laatste rondes rij ik net niet de afstand dicht tot de mannen voor mij. Op de streep kom ik in een sprintje 20cm te kort voor plek 17.
Niet dat dit uitmaakt, ik heb niet genoeg punten gereden om een plek in het algemeen klassement te stijgen. Ik strand op plek 11, met twee punten achterstand op de 10de plaats.
Toch was dit de beste cross ooit. Nog nooit zoveel mannen gedubbeld en ingehaald. Een mooie afsluiting van de regiocompetitie.
Nu nog de afsluiting van het seizoen, de club kampioenschappen in Amsterdam, 30 januari.
foto’s: Kees van der Stoep , Harfoto
