Wings for Wheels

Ronde van Katendrecht. Gespannen sta ik tussen 60 andere mannen aan de start. De gebruikelijke spanning voor een koers maar ook de angst om weer af te gaan als in De Uithof.

In de Ronde van de Uithof, 6 dagen geleden, ging het snoeihard. Op een technisch parcours met veel draaien en keren. Ik ben slecht in die bochten en moest na iedere ronde een gat met mijn voorganger dichtrijden. Dat kostte teveel kracht en halverwege koers stapte ik af.

De omloop in Katendrecht is vlak, met brede asfaltwegen en een paar scherpe bochten. Dat moet beter gaan. Toch ben ik niet de beste in bochtentechniek en dat is te merken. De mannen om mij heen gaan soepeler over het parcours. Gelukkig remt het grote peloton voor de bochten. Mijn houterigheid valt zo niet op.

Ik probeer mee te rijden in een ontsnapping van 4 man. Voorin gaan de bochten wel goed en duik ik met 40 kilometer per uur of meer een scherpe bocht in, zonder te remmen. Na een halve ronde zien we dat wegrijden moeilijk is en laten we ons terugzakken in het peloton. Wel zo lekker, zonder al teveel inspanning tussen de wielen rijden. Ook waag ik mijn kans in een premiesprintje. Net buiten de premies, maar goed om te merken dat ik dat wel kan.

Halverwege koers, richting de finish, raak ik opgesloten tussen het peloton en de hekken. De man naast mij hangt wat naar links en ik zie de stalen afrastering akelig dichtbij komen. Ik duw terug, krijg een verwensing naar mijn hoofd maar krijg wel meer ruimte. Dat zal een piek in mijn toch al hoge hartslag opleveren als ik deze later uitlees op mijn computer.

Een paar rondes voor het einde is het aan de andere kant van het parcours echt raak. Uit mijn ooghoek zie ik een renner tegen de hekken gaan om daarna door de lucht te vliegen. Dat ziet er niet goed uit. De tweede valpartij deze wedstrijd.

De laatste rondes rijdt er nog een groepje weg om te strijden voor de overwinning. Ik zit er niet bij en in het peloton kom over de finish. Uitgereden zonder al teveel moeite. Na de eerste 20 gefinisht, dus niet in de uitslag, maar wel uitgereden. Een lekker gevoel!

Update: toch nog in de uitslag, 29ste.

DNF. Did Not Finish. Teleurstellende uitslag bij HSK Trais in de Ronde van de Uithof. Bij het inrijden ziet Lennard het al goed, dit is een achtbaan. Op en neer, maar vooral veel draaien. En dat is niet mijn sterkste punt.

In de start ben ik goed weg en in de eerste rondes weet ik mij te handhaven tussen de wielen van het peloton A en B amateurs. Maar bij iedere bocht valt er een gaatje van een meter tussen mij en het achtwiel van mijn voorganger. Na iedere bocht is het aanzetten om dit dicht te rijden. Dat kost teveel kracht en langzaam zak ik door het peloton naar achteren.

De mannen achterin hebben het ook niet makkelijk, twee keer laten renners voor mij een gat vallen. Ook dat moet dichtgereden worden. Samen met de inspanning na de bochten wordt het mij teveel en ik los uit het peloton.

De nutteloosheid van de onderneming is mij direct duidelijk. Achter mij rijdt nog een klein groepje renners, maar zelfs samen is de kans het peloton bij te halen minimaal. Ik ga mij niet kapot rijden om verder in de westrijd gedubbeld te worden en later uit koers te worden gehaald.

Ik stap af. Een pijnlijk moment. Twijfel, moet ik toch niet doorrijden? Nee, rationeel handelen, afstappen. Na het afmelden bij de jury wagen wordt ik pas echt boos op mijzelf, ik had er een leuke trainingsronde van kunnen maken.

Later, op het terras in de zon, zie ik wel in dat ik het beste heb gedaan. Maar het blijft knagen…

Het cycloseizoen is nu echt gestart. Na de Fiets Challenge vandaag de Steven Rooks Classic.

We overnachten in Maastricht, om fris aan de start te staan. Na de verplichte stop bij Salden en de pastamaaltijd in het centrum arriveren we bij het goedkope hotel aan het vliegveld. Met uitzicht op de landingsbaan, 40 meter van het raam. Wat anders dan een pittoresk Spaans dorpje. Gelukkig stopt het vliegverkeer om 22.00u.

Een cyclo betekent, zelfs bij overnachten in de buurt van de startlocatie, bijna per definitie vroeg opstaan. De wekker gaat om 10 over 6. Ontbijt en rit naar Maastricht gaan snel en half 8 sta ik aan de start, op rij twee. Het is erg koud voor de tijd van het jaar, de thermometer geeft 5 graden aan. 8 uur worden we weggeschoten.

De eerste klimmen gaan in goed tempo en zo rijden we met een peloton van 50 man België in. De Belgische overheden willen geen wedstrijd op hun grondgebied, dus staan de verkeersregelaars alleen om aan te geven of er verkeer aan komt. Bij de eerste kruising staan we al stil.

Op de tweede klim in België trekt Laurens ten Dam, de profrenner in onze groep, goed door aan kop. Het peloton kraakt, ik zak wat naar achteren en moet met 5 man een gaatje laten vallen. Direct na de klim komen we een kruispunt tegen, de kopgroep heeft groen maar wij staan voor een rood licht. Einde wedstrijd, denk ik.

De samenwerking in ons kleine groepje is goed, na vijf kilometer zien we de kopgroep weer. Als deze ook opgehouden wordt door een verkeerslicht trek ik een sprint en met nog een man vinden we net na groen licht de aansluiting. Terug in de kopgroep, die al goed uitdunt.

Vooraf heb ik mij drie doelstellingen gesteld: een gemiddelde boven de 30km/u, een plaats bij de eerste 50 en de kopgroep volgen tot aan Redoute.

Ik ken het parcours en weet dat de derde doelstelling in zicht komt. Nog een klim en een lange afdaling en we staan aan de voet van de Redoute. Laurens rijdt weer op kop en de hele kopgroep wordt op een lint getrokken. Ik hou het wiel. In de afdaling probeer ik met wat mannen weg te rijden maar de samenwerking is slecht. Jammer, want zonder een voorsprong op Redoute kan ik de aansluiting met de kopgroep wel vaarwel zeggen.

Dat gebeurd ook, al aan de voet van de klim. Ik heb een te zwaar verzet voor het 22% stijgingspercentage en zie de kopgroep verdwijnen. Op de top ben ik alleen over. De komende 25 kilometer volgen steile klimmen elkaar op en daartussen raap ik wat renners op. We vormen een groepje van 5 man. Mijn benen zijn niet goed, op steile hellingen moet ik lossen. Ik kom nog een paar keer terug, maar in de aanloop naar de laatste klim is het over.

Niemand meer in mijn buurt, een uitgestorven parcours en nog 35km te gaan. De moed zinkt mij in de schoenen. Dat lost niets op, die kilometers moeten overbrugd worden, het liefst zo snel mogelijk. Vastbesloten me niet te laten inhalen pak ik het stuur in de beugel en begin een tijdrit. Alle spieren doen pijn, slijm staat om mijn mond. Het groepje voor mij blijft uit zicht maar ik word ook niet ingelopen, solo naar Maastricht.

In de laatste kilometers kom ik nog wat toerders van de korte afstand tegen, die maar vreemd opkijken van de renner die hen wil inhalen. Het maakt me niets uit, iedere seconde telt.

Getekend kom ik over de finish. Gemiddelde is 31km/u, weer een doelstelling gehaald. Toch ben ik niet tevreden, twee keer moeten lossen en te diep moeten gaan.

De tevredenheid komt ‘s avonds pas, thuis. De Steven Rooks Classic mag geen wedstrijd meer heten en publiceert daarom geen klassement op de site, maar wel alfabetisch gesorteerd de tijden van alle deelnemers. Wat simpel plak en knip werk in excel levert een klassement op, waar ik tot mijn eigen verbazing op de 18de plek sta.

Drie uit drie doelstelling gehaald, met ruime marge. En erg blij met de onverwachte 18de plaats.

Op naar de volgende cyclo!