Het cycloseizoen is nu echt gestart. Na de Fiets Challenge vandaag de Steven Rooks Classic.
We overnachten in Maastricht, om fris aan de start te staan. Na de verplichte stop bij Salden en de pastamaaltijd in het centrum arriveren we bij het goedkope hotel aan het vliegveld. Met uitzicht op de landingsbaan, 40 meter van het raam. Wat anders dan een pittoresk Spaans dorpje. Gelukkig stopt het vliegverkeer om 22.00u.
Een cyclo betekent, zelfs bij overnachten in de buurt van de startlocatie, bijna per definitie vroeg opstaan. De wekker gaat om 10 over 6. Ontbijt en rit naar Maastricht gaan snel en half 8 sta ik aan de start, op rij twee. Het is erg koud voor de tijd van het jaar, de thermometer geeft 5 graden aan. 8 uur worden we weggeschoten.
De eerste klimmen gaan in goed tempo en zo rijden we met een peloton van 50 man België in. De Belgische overheden willen geen wedstrijd op hun grondgebied, dus staan de verkeersregelaars alleen om aan te geven of er verkeer aan komt. Bij de eerste kruising staan we al stil.
Op de tweede klim in België trekt Laurens ten Dam, de profrenner in onze groep, goed door aan kop. Het peloton kraakt, ik zak wat naar achteren en moet met 5 man een gaatje laten vallen. Direct na de klim komen we een kruispunt tegen, de kopgroep heeft groen maar wij staan voor een rood licht. Einde wedstrijd, denk ik.
De samenwerking in ons kleine groepje is goed, na vijf kilometer zien we de kopgroep weer. Als deze ook opgehouden wordt door een verkeerslicht trek ik een sprint en met nog een man vinden we net na groen licht de aansluiting. Terug in de kopgroep, die al goed uitdunt.
Vooraf heb ik mij drie doelstellingen gesteld: een gemiddelde boven de 30km/u, een plaats bij de eerste 50 en de kopgroep volgen tot aan Redoute.
Ik ken het parcours en weet dat de derde doelstelling in zicht komt. Nog een klim en een lange afdaling en we staan aan de voet van de Redoute. Laurens rijdt weer op kop en de hele kopgroep wordt op een lint getrokken. Ik hou het wiel. In de afdaling probeer ik met wat mannen weg te rijden maar de samenwerking is slecht. Jammer, want zonder een voorsprong op Redoute kan ik de aansluiting met de kopgroep wel vaarwel zeggen.
Dat gebeurd ook, al aan de voet van de klim. Ik heb een te zwaar verzet voor het 22% stijgingspercentage en zie de kopgroep verdwijnen. Op de top ben ik alleen over. De komende 25 kilometer volgen steile klimmen elkaar op en daartussen raap ik wat renners op. We vormen een groepje van 5 man. Mijn benen zijn niet goed, op steile hellingen moet ik lossen. Ik kom nog een paar keer terug, maar in de aanloop naar de laatste klim is het over.
Niemand meer in mijn buurt, een uitgestorven parcours en nog 35km te gaan. De moed zinkt mij in de schoenen. Dat lost niets op, die kilometers moeten overbrugd worden, het liefst zo snel mogelijk. Vastbesloten me niet te laten inhalen pak ik het stuur in de beugel en begin een tijdrit. Alle spieren doen pijn, slijm staat om mijn mond. Het groepje voor mij blijft uit zicht maar ik word ook niet ingelopen, solo naar Maastricht.
In de laatste kilometers kom ik nog wat toerders van de korte afstand tegen, die maar vreemd opkijken van de renner die hen wil inhalen. Het maakt me niets uit, iedere seconde telt.
Getekend kom ik over de finish. Gemiddelde is 31km/u, weer een doelstelling gehaald. Toch ben ik niet tevreden, twee keer moeten lossen en te diep moeten gaan.
De tevredenheid komt ‘s avonds pas, thuis. De Steven Rooks Classic mag geen wedstrijd meer heten en publiceert daarom geen klassement op de site, maar wel alfabetisch gesorteerd de tijden van alle deelnemers. Wat simpel plak en knip werk in excel levert een klassement op, waar ik tot mijn eigen verbazing op de 18de plek sta.
Drie uit drie doelstelling gehaald, met ruime marge. En erg blij met de onverwachte 18de plaats.
Op naar de volgende cyclo!
