Vrijdagavond, 19.45u, Ronde van het Statenkwartier. Een thuiswedstrijd in Den Haag. Bij het ophalen van mijn startnummer kom ik al wat bekenden tegen, mijn fietsenmaker en twee Gaul! rijders die ik al in eerdere koersen heb gezien.
Dit is een gecombineerde wedstrijd, A en B amateurs starten samen. Dat beloofd een harde koers te worden. Er gaan verhalen dat het erg snel zal gaan gaan vandaag. De schrik zit er dan ook in bij de B’s die ik spreek. Ook ik ben gespannen, meer dan de andere wedstrijden van afgelopen weken.
Zodra ik aan de startlijn sta is de spanning weg. Als de 112 renners in beweging komen vertrek ik met het doel om uit te rijden.
Het tempo zit er goed in. Snelle, ruime bochten, de rest van de koers zal de snelheid niet onder de 40km/u komen. Ik hang wat achteraan, rij af en toe tot de helft de groep in, maar zak net zo snel weer terug.
Achterin het peloton rijden kamikazepiloten rond. Regelmatig schiet een renner net voor de bocht binnendoor, om vol remmend in te moeten voegen. Als reactie knijp ik in mijn remmen als zo’n coureur voor mij opduikt. Dat kan de renner achter mij niet waarderen. Een scheldpartij is mijn deel. Stukken beter als de flinke valpartij uit het begin van de koers.
Het rondebord probeer ik niet te zien. 45 rondes, dat zijn er veel. Dat lukt aardig, tot 10 rondes voor het einde. Lennard heeft zich af laten zakken en vraagt of ik een reservewiel voor hem heb. Ik heb niets aan de kant staan. Even flitst de gedachte door mijn hoofd om mijn wiel af te staan. Maar ik zit nog in de koers en ga mijn doelstelling halen: uitrijden.
Maar is dat wel echt zo? Bij de volgende passage kijk ik voor het eerst op het rondebord. Nog tien te gaan. Accuut schiet de vermoeidheid in mijn lijf.
Doorrijden, als ik nu afstap had ik Lennard mijn wiel kunnen geven. Ik probeer nog wat naar voren te komen, maar het peloton is losgeslagen door de hoge premies. Mijn teller komt niet meer onder de 50 uit.
Nu niet teveel fouten maken door de vermoeidheid. Iedere verkeerde lijn of teveel afremmen kost extra kracht op weer op gang te komen. Drie rondes verder ben ik door de vermoeidheid heen en rij ik weer mee. De laatste rondes gaan snel en hectisch. Aanhaken en overleven in de achterhoede.
Ik rij de koers uit. Weer geen uitslag gereden maar wel doelstelling gehaald. 50km met 44,5km/u gemiddeld, mijn snelste wedstrijd ooit. Alweer tevreden.
Duizelingwekkend, die Ronde(n) van het Statenkwartier! Dit jaar kreeg de meer ‘klassieke’ ‘Nessie’ mijn voorkeur, maar ik heb de Haagse sfeer, de snelheid en de motorkoplampen in m’n hol wél gemist… Volgend jaar maar weer eens doen.
Bruco zegt: DF=uitslag!