Zeven uur in de auto zitten om je drie dagen kapot te fietsen, je moet er maar op komen.
Donderdag ochtend vroeg gaat de wekker, op naar Stephan, daarna Lennard oppikken en dan naar de Vogezen. Als we om een uur arriveren bij het onderkomen is het nog rustig, de meeste renners van onze Gaul! ploeg zijn nog onderweg.
Voor de strijdlustigen zijn rondom de cyclo van zaterdag nog twee wedstrijden. Een criterium op donderdag en zondag een korte rit in lijn met aankomst bergop. Lennard en ik rijden het criterium in Champagny.
Als we een uur voor de start van zes uur aankomen is bij de inschrijving stil. Kom rond kwart voor zes maar terug.
Om zes uur staat er een gemengd gezelschap aan de inschrijftafels. Wedstrijdrenners maar ook een verdwaalde toerfietser. Na een chaotische inschrijving staan we om half 7 aan de start, met 25 man.
Het startsignaal wordt gegeven en ons kleine peloton trekt op gang. We hebben de ronde niet kunnen verkennen, ik rij naar de kop om niet verast te worden door wat de weg gaat brengen.
Ergens had ik opgevangen dat dit een vlakke koers zou zijn. Maar na twee kilometer stijgt de weg en wordt het een echte klim. Niet al te lang, niet al te hoog, maar pijnlijk genoeg. Langzaam zak ik door het peloton dat al goed uitgedund is.
Op de top is er een kopgroep van 6 man over, ik rij samen met een Belg op 20 meter acherstand. Mijn plan om dit dicht te rijden in de afdaling lukt niet. Twee rondes lopen we achter de feiten aan terwijl de kopgroep meter voor meter verder wegrijdt.
Als na ronde twee de koplopers niet meer in zicht zijn laten we het tempo wat zakken. Er sluit nog een renner aan, gedrieën rijden we de komende rondes uit.
De tweede groep, in een criterium op een parcours dat mij niet ligt: ik ben tevreden.
Maar niet voor lang. In de afdaling krijg ik een lekke voorband. Met moeite hou ik mij overeind. Als ik stil sta zie ik dat ik ook een lekke achterband heb.
2km lopen naar de finish en 500m terug lopen naar de auto voor twee nieuwe wielen zit ik weer op de fiets. Een ronde later word ik ingehaald door de kopgroep. Ik voorzie Lennard van wat te eten en kan dan tot mijn verbazing makkelijk aansluiten, zelfs in de klim.
De koplopers sparen hun krachten, bijna iedereen verwacht dat dit de een na laatste ronde is. De volgende klim zal het losbarsten.
Vlak voor de finish sprint er een Fransman weg, komt over de streep, de wagen van de koersdirecteur parkeert aan de kant van de weg.
Dit was de laatste ronde…. De “Ronde de la 2 heures” duurt helemaal geen 2 uur, maar 12 rondes. En zelfs daar is niet iedereen het over eens, de meesten denken dat er maar 11 zijn gereden.
Lennard finisht als zesde, ik kom niet in de uitslag voor. Lekker de benen kunnen strekken na een lange autorit, het was het waard.